Subkultury...

[Pitti]

Co sadzicie o roznych subkulturach? Moze do jakiejs nalezycie? Moze jakies Was denerwuja inne imponuja? A moze macie ich wszystkich gdzies?


Subkultura (z łac. sub = 'pod' +kultura) - określa grupę społeczną i jej kulturę wyodrębnioną według jakiegoś kryterium np. zawodowego, etnicznego, religijnego, demograficznego itp. Subkultura jest segmentem kultury i nie podlega wartościowaniu na wyższą czy niższą.
W znaczeniu potocznym określa grupy młodzieży kontestujące przyjęty system wartości,


Przykładami grup subkulturowych są:

[center]Skate[/center]
Skateboarding – sport, w którym wykonuje się różne tricki na deskorolce. Osobę uprawiającą ten sport nazywamy skaterem (lub skateboarderem; w języku angielskim skater oznacza także osobę jeżdżącą na rolkach, wrotkach bądź łyżwach).

[center]Rastamani[/center]
Rastaman - w ścisłym znaczeniu jest to kolokwialna nazwa osoby idącej drogą Rastafari i w różnym stopniu przestrzegającej jej nakazów i zakazów. W znaczeniu bardziej ogólnym, członek subkultury fanów ortodoksyjnego nurtu muzyki reggae, którego charakterystycznymi cechami wyglądu i zachowania są:
+noszenie dredów - tj. w dość specjalny sposób uplecionych (właściwie sfilcowanych) włosów
+grupowe palenie marihuany zwanej w tym środowisku gandzią, KLAC-em w celach relaksacyjnych i religijnych.
+słuchanie różnych rodzajów muzyki wywodzącej się z Jamajki i nie tylko, m. in. reggae, ragga, dub, soca, raggajungle,
+specjalny dresscode w ubiorze mający pokazywać innym szacunek dla filozofii rasta. +Ubranie rastamana czasem zawiera tzw. trzy kolory rasta, są to barwy licząc od góry: zielona, żółta, czerwona - prezentowane na znaczkach, plakatach, ubiorach , naszywkach itd.

[center]Hipisi[/center]
Ruch hippisowski, hippisi, dzieci kwiaty (ang.: hippie,-s; to be hip – żyć na bieżąco, dniem dzisiejszym) – kontrkultura kontestacyjna II połowy lat 60. i początku lat 70. XX wieku.

Była to rewolucja proklamująca bunt młodych przeciwko światu dorosłych (nie wierzcie nikomu po trzydziestce) i jego instytucjom: rodzinie, Kościołowi, szkole, pracy, szefom, rywalizacji, pieniądzowi, wojsku, wojnie, normom, przymusom, zakazom (zakazuje się zakazywać), domniemanej hipokryzji, konwencji ubioru, własności prywatnej (życie w komunach). Przejaw kontrkultury odrzucającej normy społeczne oparte na konsumpcji, rywalizacji i materializmie. Instytucje i struktury, którym się sprzeciwiali, hippisi określali jako establishment. Mimo akcentu tego ruchu na zwalczanie obowiązujących konwencji ubioru, sam także wykreował specyficzny gatunek mody.

Konsekwencjami istnienia tego ruchu stało się rozszerzenie zasięgu ruchów pacyfistycznych i ideologii ekologicznych, zainteresowanie duchowością Wschodu, krytyka wyścigu szczurów, konformizmu i wszelkiego konsumpcjonizmu. Ruch ten przyczynił się do rozpowszechnienia substancji psychoaktywnych, w szczególności , marihuany. Był jednym z ogniw przyczyniających się do tzw. rewolucji seksualnej. Stanowił też jedno z pośrednich źródeł ruchu New Age.

[center]Emo[/center]
Emo (wymawiane imou) jest dwuznacznym terminem slangowym, używanym do opisania, lub w odniesieniu do mody, stylu i postawy połączonej z muzyką post-hardcore, pop punk, a także metalcore. Emo może również opisywać muzykę emo, lub ogólnie stan emocjonalny (jak "czuć się emo"). Jest również (czasami niepochlebnie) używane w stosunku do kogoś ubierającego się jako stereotypowy emo lub kogoś ogólnie, we własnym mniemaniu, nieprzystosowanego do realiów świata.

Emo powstało jako reakcja na agresywny i materialistyczny styl życia amerykańskich raperów. Dotyczy to głównie popełniania przestępstw, zażywania środków odurzających, powierzchowności, braku okazywania uczuć oraz konsumpcjonizmu. Sprzeciw ten objawia także w modzie - czyste, schludne, obcisłe ubrania, nakładanie makijażu oraz zadbane fryzury będące zaprzeczeniem luźnego, ulicznego wyglądu gangsterów. Emo stanowi swoiste połączenie gothic metalu (mroczny wizerunek, głęboka duchowość) i punku (krytyczne podejście do świata, poczucie braku sensu jednak bez nihilizmu i anarchizmu), ale znacząco różni się od obu tych subkultur. Niektóre elementy emo, jak np. wegetarianizm, abstynencja od alkoholu i tytoniu oraz wyzbycie się agresji nawiązują do światopoglądu straight edge, jednak nie zawsze się z nim utożsamiają. Ruch emo zawiera pewne cechy XIX-wiecznej filozofii romantycznej, takie jak akcentowanie uczuć i emocji, nastawienie na przeżycia wewnętrzne, indywidualizm a zwłaszcza werteryzm , jednak nie nawiązuje do niego w żaden sposób. Ludzie tworzący tą subkulturę często odwołują się do książki J. D. Salingera "Buszujący w zbożu".

Kiedy "emo" używamy w odniesieniu do cech i osobowości danej osoby, większość definicji emo określa osobę emo jako bardzo emocjonalną, wrażliwą, nieśmiałą, zamkniętą w sobie, ponurą i cichą[7]. Ktoś przygnębiony i ze złamanym sercem jest czasami opisywany jako emo. Muzyka i poezja emo zawiera wiele odniesień do nieodwzajemnionej miłości i problemów emocjonalnych w związkach. Bycie melodramatycznym lub nadmiernie emocjonalnym jest również często łączone z byciem emo[7]. Istnieje także stereotyp wiecznie nieszczęśliwego emo, płaczącego i okaleczającego się.

Przez prawie każdą współczesną definicję styl ubierania emo charakteryzuje się noszeniem dżinsów rurek zarówno przez dziewczyny, jak chłopców, długie ukośne grzywki zaczesane na jedną połowę twarzy, na jedno, lub oboje oczu, z reguły czarne, proste włosy, wąskie t-shirty często z nazwami zespołów rockowych (lub inne markowe t-shirty), paski nabijane ćwiekami, opaski na nadgarstki, materiałowe tenisówki, lub inne czarne buty (często stare i zniszczone); jeśli dana osoba nosi okulary, to musi mieć grube, czarne oprawki. Z czasem moda emo się zmieniła; początkowe trendy zawierały fryzury podobne do tych noszonych przez Romulan i Vulcan w Star Treku, wąskie swetry, zapinane do dołu koszule, oraz robocze kurtki (często nazywane kurtkami stacji paliw w dosłownym tłumaczeniu). Ze względu na charakter tej subkultury i jej niewielką liczebność, istnieje spore zróżnicowanie w stylu, uczesaniu i zapatrywaniach muzycznych u poszczególnych emo.

Wraz ze wzrostem popularności style emo zaczął być przedmiotem krytyki.[9] Emo było charakteryzowane jako przejściowa moda, która niedługo zostanie odrzucona i w niedalekiej przyszłości zapomniana.[10] Krytycy uznali modę za "żenującą", a ludzi jako wyobrażających sobie, lub udających, że prowadzą ostre, pełne bólu życie, podczas gdy żyją w wygodnych domach.

Ludzie emo są postrzegani jako melodramatyczni, tnący się nastolatkowie, którzy przelewają swoje starania pisząc depresyjną poezję. Współcześnie emo zostało nazwane "smutną karykaturą" tego, czym było kiedyś. Niektórzy oskarżają emo o świętowanie samookaleczeń i samobójstw, które wybrali ci, którzy zwykle odnoszą to do "pomocy w pokonaniu bólu". Jednakże, powodowanie fizycznej traumy skutkuje produkcją beta-endorfin, które podnoszą relaksację i redukują fizyczny ból. Niektórzy twierdzą, że niektóre kręgi emo udają bycie samobójczymi i samookaleczającymi, jako drogę do akceptacji, bez względu czy jest to prawdą, czy nie.

[center]Metalowcy[/center]
Metalowcy, metale (ang. metalhead, headbanger, metallian) – subkultura lub kontrkultura[potrzebne źródło] powstała w latach 70. XX wieku, zgromadzona wokół muzyki heavymetalowej i jej podgatunków.

Mimo iż bardzo często opinii publicznej metal kojarzy się z satanizmem[potrzebne źródło], nie można mówić o w miarę jednolitej ideologii metalowców, głównie ze względu na różnorodność tematyki utworów (od satanizmu oświeconego po tematykę fantasy i braterstwa metalu). Np. ideologia nacjonalizmu i nienawiści do chrześcijaństwa rozprzestrzeniona przez Varga Vikernesa z Burzum zupełnie odstaje od braterstwa metalu głoszonego przez Manowar. Istnieją także zespoły głoszące chrześcijanizm, należące do gatunku tzw. Unblack metalu. Tak więc religia i poglądy na życie zależą zarówno od osobowości słuchacza, jak i od preferowanego gatunku muzyki.

[center]Goci[/center]
Subkultura gotycka - subkultura powstała na przełomie lat 70. i lat 80. XX wieku z ruchu Post-punk. Jest związana z muzyką gotycką wywodzącą się z nurtu cold wave. Często wśród gotów ukazuje się zainteresowanie okultyzmem, literaturą, sztuką, wampiryzmem, mitologią nordycką czy - zwłaszcza w krajach słowiańskich - mitologią słowiańską. Są jednak także goci interesujący się tematami (mistyczno-)chrześcijańskimi oraz gnostycznymi. Z drugiej strony nie ma żadnego wyznacznika zainteresowań które łączą członków tego ruchu. Subkultura gotycka jest postrzegana jako "mroczna" i dla osób z zewnątrz często niezrozumiała.

Ruch ten jest dość trudny do scharakteryzowania, głównie ze względu na niezwykłą różnorodność stylu bycia, zainteresowań i poglądów ludzi którzy się z nim identyfikują. Bardzo długo wyznacznikiem wyglądu osób z nim związanych była wszechobecna czerń w ubiorze i dodatkach, obecnie mieszana z innymi kolorami takimi jak np. czerwień czy fiolet. Za typowe stroje gotów można uznać możliwie szykowne ubrania w stylu retro wzorowane na XIX-wiecznej arystokracji, czarne skórzane płaszcze i ciemne okulary, jak i niezwykle krzykliwe czarno-kolorowe futurystyczne kreacje graniczące z zagranicznymi stylami techno - oraz wszelkie ich kombinacje.

[center]Rockersi[/center]
Rockersi - subkultura młodzieżowa funkcjonująca w latach 1958 - 1965, głównie w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Swój styl oraz nazwę zaczerpnęli z rock'n'rolla, muzyki społecznie nie akceptowanej w tamtym okresie.

Ideologia rockersów charakteryzowała się pogardą wobec wzorów i norm, odrzuceniem pościgu za karierą i chęci stabilizacji, brakiem dążenia do pokonywania społecznej drabiny. Żyli z dnia na dzień. Wyznawali kategorię nieustannej walki, zasadę: silniejszy i bardziej cyniczny zwycięża. Rockersi nosili długie włosy (tzw. kaczy kuper), ubierali się niedbale, charakterystyczne cechy ich ubioru to podarte dżinsy i czarne kurtki.

Byli typową grupą outsiderów, która wycofywała się ze społeczeństwa albo przyjmowała wobec niego postawę agresywną.

W USA były to grupy o charakterze gangów ulicznych zajmujących się rozbijaniem zabaw w klubach w lepszych dzielnicach. Uczestnicy ruchu przeciwstawiali się modelowi tzw. dobrego Amerykanina - patrioty gotowego do walki za ojczyznę, np. w Korei.

W Wielkiej Brytanii rockersi w latach 1963-64 brali czynny udział w bójkach z subkulturą modsów. Byli ich przeciwieństwem. Rockersi ubierali się niechlujnie, afiszowali swoją niższość oraz nieprzystosowanie do reguł i systemu. Byli fanami tradycyjnego, możliwie najprostszego brzmienia rockowego.

Ruch zaczął zanikać w połowie lat 60. XX w. Był podłożem takich subkultur jak: harleyowcy, motocykliści, ridersi.

[center]Rude boy[/center]
Rudebwoy, rude bwoy, rudie, rudi, lub rudy to subkultura młodzieżowa powstała we wczesnych latach 60. XX wieku na Jamajce. Subkultura ta jest mocno powiązana z muzyką ska, rocksteady oraz dancehall, Early Reggay. Subkultura, która ubiera się w garnitury, brogue i pork pie, często dodatkiem są okulary przyciemniane, harrington, crombie. Rudebwoys - jamajscy gangsterzy. Osobami, które rozpowszechniły ten ruch byli m.in. Desmond Dekker oraz Derrick Morgan, którzy nagrywali piosenki związane z w/w subkulturą.

[center]Modsi[/center]
Mods - subkultura młodzieżowa powstała w Wielkiej Brytanii z początkiem lat 60. Modsi wywodzili się głównie ze środowisk robotniczych. Charakteryzowali się pedantycznym sposobem ubioru, ulicznym życiem, nienawiścią do edukacji, zainteresowaniem najnowszymi trendami mody oraz muzyką eksperymentalną. Często nosili bujne włosy bądź to ścięte na sposób "studencki", bądź też ułożone w ekstrawaganckie fryzury. Lubili szokować pełnym jaskrawych barw, krzykliwym i prowokującym wyglądem. Chętnie opowiadali się za hasłami związanymi z rewolucją seksualną.

Gusta muzyczne modsów oscylowały między rock and rollem, ska , rythm and bluesem, modern jazzem, beatem, popem a hard rockiem . Modsi stworzyli ciekawą mieszankę nowoczesnych nurtów w muzyce i elementów muzyki starego pokolenia. Entuzjastycznie przyjmowali dziwactwa sztuki awangardowej.

Głównym zespołem kojarzonym z subkulturą mods jest The Who. Inne chętnie słuchane grupy i wykonawcy to: The Kinks, Yardbirds, T. Rex, Marmalade, Julie Driscoll, Brian Auger & Trinity, Shocking Blue.

Modsi w latach 60 prowadzili regularne walki z rockersami (tzw. Druga Bitwa pod Hastings). Często kojarzy się ich również z ulicznymi rozbojami oraz tworzeniem gangów. Poruszali się głównie na skuterach (najczęściej na Lambrettach i Vespach) i nosili ubrania typowo angielskich marek jak Merc, Fred perry, Ben Sherman oraz charakterystyczne zielone parki (wojskowe płaszcze z kapturami), do których najczęściej przyszywali naszywki z motywami brytyjskimi, takimi jak Union Jack, czy symbol RAF-u.

[center]Punki[/center]
Ze względu na ewolucję poglądów, istnienie różnych odłamów w obrębie kontrkultury (przykładowo: anarchopunk, straight edge, conservative punk, oi!, nazi punk, crust punk) i indywidualizm samych punków trudno syntetycznie przedstawić ich poglądy. Generalnie, punk, którego początkowym założeniem był brak jakiejkolwiek ideologii, w miarę upływu czasu przekształcał się w ruch społeczno-polityczny wymierzony przeciwko instytucjom, które, jak uważali członkowie ruchu, ograniczają wolność i niezależność człowieka: rząd i jego aparat przymusu – policja i wojsko, zorganizowana religia, środki masowego przekazu, wielkie korporacje itp. Negacja wszelkich form rządów doprowadziła do przyjęcia przez znaczną część punków ideologii anarchistycznej w jej licznych odmianach. Bardzo często poglądy osób uważających się za punków zbieżne są z poglądami lewicowymi lub skrajnie lewicowymi, w krajach o przeszłości komunistycznej (np. Polska) tendencja ta jest jednak słabiej zauważalna. Oczywiście niektórzy świadomie odrzucają całą ideologiczną otoczkę, próbując nawiązać do pierwotnego rozumienia pojęcia punk, inni zaś koncentrują się tylko na muzyce, nie zdając sobie sprawy, że stanowi ona tylko fragment szerszego zjawiska.

[center]Skinheadzi[/center]
Skinhead - kontrkultura powstała na początku lat 60. XX wieku w Wielkiej Brytanii. Jej nazwa wywodzi się od tego, że najbardziej charakterystycznym wyróżnikiem tej grupy jest noszenie bardzo krótkich, wygolonych blisko skóry, włosów na głowie.

Teoria na temat powstania subkultury skinheads mówi, że pierwsze grupy skinów wywodzą się z fuzji modsów (młodzi angielscy moderniści zafascynowani modą i skuterami, wywodzący się z klasy robotniczej) i rudeboys, jamajskich chuliganów - stylizujących się na gangsterów z lat 50. (garnitury i kapelusze jako wyraz elegancji), którzy przyjeżdżali do Anglii przywożąc ze sobą nową muzykę z Karaibów. Obydwie grupy, przypadkowo podobne do siebie, oddziaływały na siebie nawzajem, tworząc w połowie lat 60. XX w. pierwotną postać nowej subkultury.

Skinheadzi tradycyjni przejęli od modsów tradycję jeżdżenia skuterami (najlepiej i najmodniej Vespy lub Lambretty) i elegancki sposób ubierania się przy zachowaniu ostrego minimalistycznego szlifu (proste spodnie marki Levi's, polówki, kraciaste koszule, kurtki typu Harrington, baranie kożuchy oraz płaszcze typu Crombie). W odróżnieniu od swoich poprzedników ich styl był bardziej zbliżony do wyglądu angielskiej klasy robotniczej (np. kurtki typu Donkey i „eleganckie” buty robotnicze). W odróżnieniu od "zwykłych" modsów słuchali więcej ska niż soul, a także przejmowali nową muzykę – reggae. Dlatego też inną nazwą na wczesne reggae jest skinhead reggae (pojawiające się później na fali Two Tone). Nosili krótko obcięte włosy, jednak nie do gołej skóry. Charakteryzowała ich też tendencja do tworzenia zwartych i zamkniętych gangów, obracających się na wybranym terenie, oraz nieco wyższy poziom agresywności nawet niż u hard modsów (najagresywniejszego odłamu subkultury).

[center]Hiphopowcy[/center]
Hip-hop to zjawisko, bądź też ruch kulturowy, rozpoczęty przez Afroamerykanów i Latynosów we wczesnych latach 70. XX wieku w nowojorskim Bronksie. Hip-hop zaczął powoli przenikać do świata kultury masowej na początku lat 80., by w następnej dekadzie rozprzestrzenić się na każdy zakątek globu. Za początek ruchu hiphopowego uważa się zwykle wczesne dokonania DJ Kool Herca (ok. 1969-1971), a DJ Hollywood jest uznawany za pierwszego, który określił kulturę mianem "hip-hopu".

Cztery główne aspekty, bądź "elementy", kultury hip-hop to MCing (rapowanie), DJing, graffiti, i b-boying (znany też jako breakdance). Piąty, dodatkowy element to beatbox; niektórzy dodają też aktywizm polityczny, modę hiphopową, slang, przemysł filmowy, teatr, czy nawet architekturę. Do podstawowych elementów hip-hopu ciągle dołącza wiele innych, tworząc z niego osobną, zamkniętą i wysoko rozwiniętą kulturę w kulturze. Hip-hop poczuwa się do pokrewieństwa z muzyką reggae w jej różnych postaciach, z którym to ruchem łączą go społecznie postępowa i antyestablishmentowa ideologia oraz aspekt sztuki ulicznej i folkloru miejskiego. Rap jako awangardowy gatunek muzyczny tworzony jest zwykle za pomocą rapowania i produkcji beatów (albo też DJingu).

Pochodząc ze zmarginalizowanych społecznie środowisk, kultura hip-hopu jest spontanicznie niekonformistyczna w odniesieniu do zachodniego systemu wartości i estetyki, np. często nie potępia łamania prawa, ani nie stroni od wulgarnej ekspresji.

[center]Bikiniarze[/center]
Wywodzili się ze środowiska przedwojennych fascynatów kultury jazzowej. Byli częścią ogólnoświatowego ruchu młodzieżowego powstałego na bazie ulicznej subkultury Amerykanów meksykańskiego pochodzenia i czarnego Harlemu tzw. zoot suits. W Wielkiej Brytanii ten ruch nazywał się teddy boys, we Francji i Belgii - zazous, w Rumunii - malagambiści, w ZSRR - styladzy, Czechosłowacji - Potapka, w Poznaniu - eki, w Krakowie - dżollerzy.

Cechą odróżniającą ich od reszty społeczeństwa było ekstatyczne umiłowanie muzyki jazzowej i kultury amerykańskiej. Przejawiało się w to w charakterystycznym ubiorze. Szerokiej marynarce (tzw. "na kilowatach"), wąskich spodniach, butach "na słoninie" - gumowej grubej podeszwie, fryzurze (tzw. "plerezie"), piratkach - jaskrawo kolorowych skarpetkach i kolorowym krawacie. Szczególnie upodobaną barwą był kolor czerwony. Władze PRL aktywnie zwalczały ten ruch młodzieżowy uważając go za przejaw kosmpolitycznych ciągotek i miłości do USA. Główną różnicą w stosunku do beatników było nastawienie na konsumpcjonizm.

[center]Grunge[/center]
Grunge charakteryzuje się dość ponurym nastrojem, naładowanym często złością, frustracją, goryczą i ostrą negacją zastanej rzeczywistości. Charakterystyczne dla tego stylu są też klimaty autodestrukcji i nienawiści do samego siebie. Skłonności te są czasami wyrażane w tekstach i muzyce pełnej agresji, buntu i ostrych brzmień, czasem wręcz przeciwnie w formie powolnych, naładowanych rezygnacją i zniechęceniem ballad "psychodelicznych". Często występują tu też teksty pełne gryzącej ironii i autoironii, nierzadko połączone z rozmaitymi eksperymentami formalnymi, ale zawsze czynionymi wyłącznie za pomocą "standardowych" instrumentów rockowych.

Z Grungem jest też związana swoista moda. W "klasycznym" wariancie cechuje się ona noszeniem starych, spranych jeansów (szczególnie czarnych), za dużych, bardzo luźnych, flanelowych koszul z podwiniętymi rękawami, zwykłych trampek, długich włosów, małych kolczyków w uszach i charakterystycznych, małych, spiczastych bródek.


Źrodła: wikipedia, sciaga.pl

[MeTeO*]

Zielarze

[pp3088]

Zielarze

Jakaś grupa skupiająca nieudaczników życiwoych?

[krova]

Chyba najblizej mi do emo ;P Ale z technoboya tez cos mam

[MeTeO*]

Zielarze

Jakaś grupa skupiająca nieudaczników życiwoych?

Nie, to grupa skupiająca palaczy zioła.

[pp3088]

Zielarze

Jakaś grupa skupiająca nieudaczników życiwoych?

Nie, to grupa skupiająca palaczy zioła.

Czyli nieudacznicy życiowi. Miałem rację. Jak zawsze. Geniusz? Cóż słowa znaczą wobęc boskości mej osoby.

[Pitti]

Jakaś grupa skupiająca nieudaczników życiwoych?

Nie, to grupa skupiająca palaczy zioła.

Czyli nieudacznicy życiowi. Miałem rację. Jak zawsze. Geniusz? Cóż słowa znaczą wobęc boskości mej osoby.

Raczej idiota... MeTeO nie lepszy

[Drake]

Zabawne bo ja się nie klasyfikuje do żadnej grupy, i dobrze bo jestem sobą mam własny styl i nikt mi nie mówi co mam robić, przez co nie jestem od żadnej z grup zależny.Chociaż w sumie wydaje mi się że mógłbym należeżeć do grupy boskiej która skupia bogów:D

[Kris]

Moja grupa zawiera na całym świecie jednego członka czyli mnie, a o to ona :

"Idiota, miejący własny styl do którego nikt nie ma po co dochodzisz, koleś rozbrajający jedną wypowiedzią na którą braknie ci słów lub nie umiesz jej poszukąć ;p yo XD"

No ;p a co do subkultur, hmm czasem mi to pod sekte podchodzi, ponieważ, każda subkultura się ciągle rozgałęzia ;p

[Barni]

Czemu nie ma subkultury elo ziomów ; / Tak to nie należę do żadnej, z żadną się nie utorzsamiam.

[Pisay]

@Drake
Grupa a subkultura, to zupełnie dwie inne rzeczy.

@Topic
Jestem emo... dlaczego?
Może dlatego, że jestem w okresie dojrzewanie i jestem na maxa zakompleksiony?
A może to przez moje ostatnie problemy?
Tego nie wie nikt...

[Acer]

Jakaś grupa skupiająca nieudaczników życiwoych?

Nie, to grupa skupiająca palaczy zioła.

Czyli nieudacznicy życiowi. Miałem rację. Jak zawsze. Geniusz? Cóż słowa znaczą wobęc boskości mej osoby.

Co ma palacz zioła do nieudaczników życiowych? Wg ciebie w takim razie 99% Rastafarian to nieudacznicy. ;]

W sumie utożsamiam się z rasta i hh.

Pitti podaj definicje tych subkultur, bo ja połowy nie wiem co to. Nie jestem na topie widocznie. ;]

[krova]

Wg ciebie w takim razie 99% Rastafarian

Nie wiem co znaczy Rastafiarianin, ale jesli chodzi o Rastafarie to bedzie to 100% (w rozumowaniu pepka).

Zielarze... nie mam pytan. Moze narkomani?

[Barni]

Nie Krova, przecież Marihuana to lekki narokotyk, Marihuana nie uzależnia. I co najważniejsze- jest zdrowa. Narkoman nie jara czystej marihuany. Narkoman to kokaina i amfetamina. Oczywiście żartuję, ale niektórzy tak uważają xD

Co ma palacz zioła do nieudaczników życiowych?

No tak, bogaczom też się we łbach przestawia.

[Acer]

Ej nie bulwersujcie mnie. ;]
Macie mnie za zyciowego nieudacznika? :<

I ty Pepson przeciwko mnie? :<